فیلم ملی و راه های نرفته اش

475

فقط می دانم این روزها برای من وقت دیدن فیلم ملی و راه های نرفته اش نبود.

برای فراموش کردن حرفهای سیامک، با صدای شخصیت زندگی خودتان اگر هنوز در ذهنتان زنده است، بعد از فیلم می شوید یک آدم دیگر. ساکت تر از قبل و بیشتر از قبل انرژی می گذارید برای نشان دادن حال خوب خودتان به دروغ.

فیلم ملی و راه های نرفته اش

بازیگران:

میلاد کی مرام، ماهور الوند، السا فیروزآذر، جمشید هاشم‌پور، افسراسدی، جمشید جهانزاده، فرزانه نشاط‌خواه، ستاره اسکندری،فلور نظری،بابک قادری

سایر عوامل:

نویسنده: تهمینه میلانی/ مدیر فیلمبرداری: تورج منصوری/ مدیر تولید: محمد صادق آذین/ صدابردار: اسحاق خانزادی/ تدوین: سپیده عبدالوهاب

 

دغدغه مسائل زنان در بیشتر فعالان حقوق زن از آن جا شدت می گیرد که خودشان یا نزدیک ترین فرد زندگیشان درگیرش می شود و این مشکلات را لمس می کنند و برای نجات دیگران به سمت خط قرمزهای حقوق زنان نمی روند بلکه می دوند!

فیلم ملی و راه های نرفته اش می توانست، با نام هر کدام از ما دختران روی پرده باشد. به خوبی مشکلات خانواده های سنتی را به تصویر می کشد و فرار یک دختر از مشکلات خانواده پدری و پناه به تشکیل خانواده جدید را ترسیم می کند.

شاید یکی از اتفاقات خوبی که در این فیلم شاهد بودیم، ارائه راهکار بود که با معرفی خانه امن، به زنان و دخترانی که با این مسئله دست و پنجه نرم می کنند، برخورد بهتر و تحمل آسانتر شرایط را آموزش می دهند.

 

در این فیلم دو واکنش مختلف به این اتفاق را نشان می دهد یکی ملی و دیگری نیر که در خانواده ای شبیه خانواده ملی زندگی می کرده است با المان های شدید مردسالارانه و انتخاب او، خیانت به همسرش و انتخاب مرد دیگری برای ادامه زندگی و رفع کمبودهای خانوادگی خود است.

فکر می کنم برای قشری که با این فیلم همذات پنداری خواهد کرد، فیلم ملموسی بود و تنها می توان گفت گاهی از جذابیت کافی برخوردار نبود اما احتمالا باید انتظار داشته باشیم که اقشار دیگری که تجربه این مسائل را نداشته اند، این فیلم را اغراق شده بپندارند.

نکته مثبت دیگری که در فیلم ملی و راه های نرفته اش به چشم می آمد آن است که سوختن و ساختن را برای زنانی که با مردان بیمار زندگی می کنند پیشنهاد نمی کند و ادامه با این که ملی به دنبال راهی برای یافتن آرامش بود ولی وقتی به خواست خانواده اش به زندگی با سیامک برگشت، سیر فیلم ما را به سمت بهبود این رابطه نمی برد بلکه نشان می دهد که سیامک بدون درمان هیچ فرقی نمی کند و فقط از راه قبلی که ملی را ازار می داد به چیزهای دیگر پناه می برد و در اخر هم ملی با شرایطی که برایش ایجاد شد به خودکشی پناه برد…

ممکن است تمام زنان و دخترانی که در این شرایط نابسامان گرفتار هستند بارها و بارها به رهایی خودشان از آن زندگی با این روش فکر کرده باشند و یا حتی گاهی اقدام هم کرده باشند و این فیلم می تواند تلنگر خوبی به خانواده های سنتی بزند.

قسمت زیر از سایت زندگی سالم برداشت شده است:

«در رابطه با داستان یک اثر سینمایی که مهم‌ترین مؤلفه آن می‌باشد باید چند نکته را حاصل کنیم: ۱- اینکه بتوانیم روابط تک تک شخصیت‌ها را با دیگر کاراکترها به طور مجزا و در قالب شکلی که نویسنده برای محیط داستان در نظر گرفته است از یک دیگر تفکیک کنیم و تشخیص دهیم. ۲- نسبت داستان با دیالوگ‌ها طرز برخورد دوربین با روایت و چرایی پرداختن به چنین موضوعی را درک کنیم و … . مشخصاً درباب این فیلم می‌توان نوشت: مؤلف به اندازه‌ای داده‌های روانی را در داستان قرار داده است که حالت دراماتیک یک اثر سینمایی را از بین برده است. به عنوان مثال می‌توان: به سکانسی که ملیحه با صورت ضرب دیده وارد خانه می‌شود، طرز رفتار خانواده را با این تصادف که هم می‌تواند یک غرور کاذب باشد و هم می‌تواند یک دلسوزی افراطی مورد ارزیابی قرار دهیم.

تناقض در دریافت یک نتیجه از سوی مشاهده کنندگان حاضر به معنای روایت خودخواهانه‌ای است که میلانی در پیش گرفته است. نه اجازه می‌دهد داستان حرکت جذابی از خود داشته باشد و نه اجازه می‌دهد بازیگر آنچه را که از فیلمنامه برداشت کرده به اجرا بگذارد. بسیار از این امثال می‌توانیم بیاوریم اما لبخندهای ملیحه در هنگام پرو لباس عروس می‌باشد ریختن دانه‌های سفیدی بر زمین، تماشای خود و سیامک در آینه و … هیچ کدام بار معنایی سلیقه محور مؤلف را بروز نمی‌دهند. صرفاً چنین سکانس‌هایی حاصل انباشت تجربی یک کارگردان از علم اکادمیک و علم تماشای فیلم است و کاربرد دیگری نخواهد داشت. چراکه سینما باید در هر سکانس خود زاویه، روایت، لحن و احساس متفاوتی را از خود نشان دهد تا قابل هضم باشد؛ البته تا به این اندازه ایده آل هم که نخواهیم مقایسه کنیم حداقل باید یک کپی متفاوت را شاهد باشیم که مشخصاً درمورد این اثر نمی‌توانیم چنین ادعایی داشته باشیم و بعضاً دیده شده تهمینه میلانی از آثار گذشته خود نیز درسهایی را در این اثر تمرین می‌کند.»

اگر شما هم نظری درباره فیلم ملی و راه های نرفته اش دارید با ما در میان بگذارید…

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.